چرا نوجوانان ما به خود آسیب میرسانند ( به بهانه ی نهنگ آبی)

کودکان با قرار گرفتن در سنین طلایی نقش پذیری جنسیتی، یعنی ۹ تا ۱۵ سالگی نیازمند همگام سازی خود با والد همجنس هستند.  این همانند سازی و پذیرش نقش برای بازی کردن نقش جنسیتی در سنین بالاتر بسیار ضروری است و اگر با هر اتفاقی این همگام سازی انجام نگیرد نقص بسیار جدی و اساسی در انجام وظایف و نقش مردانگی و زنانگی بوجود می آید که این نقص گاهی از حدود ۱۳ الی ۱۵ سالگی خود را نشان می‌دهد. پسران از اواخر سن دبستان باید روزانه چند ساعت را با پدر خود بگذرانند و با نگاه کردن به حرکات و رفتار پدر چه در منزل و چه در بیرون از منزل (پارک، بازار، تاکسی و....) کم کم با رفتار و کردار مردانه آشنا و آماده شوند. برای ایفای نقش مردانگی در سنین بالاتر و در همین زمان با دریافت عشق و محبت بی پایان از مادر با عشق نيز آشنا شوند و همزمان با آموزش رفتار مردانه از پدر،  سیراب عشق و محبت از جانت مادرشوند.


پسرانی که اینگونه رشد کنند و تربیت شوند در سن بلوغ دیگر دچار تعارض و رفتار های دوگانه نمی شوند و به سمت رفتارهای پر خطر نمی روند و از آموزشهای مدرسه دوری نمی کنند و دچار افت تحصیلی نمی شوند. این پسران در محیط شغلی آینده نیز دارای ثبات شخصيتي خواهند بود و در شغل خود نیز موفقیت کسب می‌کنند. همچنین ازدواج  موفقي خواهند داشت. در سازگاری با همسر دچار مشکل جدی نمی شوند.
در دختران این رویه به این صورت است که از سنین اواخر دبستان دختران باید از مادر خود نقش های مادرانه را بياموزند و با معاشرت دایمی و روزانه با مادر از ریزه کاری های رفتار زنانه و مادرانه آگاه شوند. دختران در این سنین طلایی باید عشق و محبت بی حد و حصر را از پدر دریافت کنند و پدران وظیفه دارند روزانه این عشق و محبت را با در آغوش کشیدن و صحبت کردن دوستانه به دختران منتقل کنند.
حال اگر نقصی در این روند پیدا شود چه اتفاقی می‌افتد؟
یعنی اگر پدر و پسر و مادر و دختر در سنین طلایی نقش پذیری جنسیتی ارتباط سالم و خوبی نداشته باشند آینده ی اين بچه ها چه می شود؟
پسری که با پدر ارتباط ندارد و با مادر، بزرگ می شود به مرور زمان خلق و خوی زنانه  می پذیرد. (در دختران بر عکس است) و در سنین بلوغ، یعنی هنگامی که اندام جنسی اش تغییر کند و آماده ی ورود به مرحله ی جدیدی از زندگی شود از درون دچار تناقض شدیدی می گردد و اين سوال كه" من مرد هستم یا زن؟" از یک طرف خلق و خوی زنانه و از یک طرف اندام و ظاهر مردانه.
-تکرار میکنم در دختران برعکس این حالت اتفاق می افتد-حال ندایی درونی فریاد میزند "ثابت کن که مردی، ثابت کن که مردی... "
و این نوجوان افتاده در گرداب وحشتناک تناقض چگونه ثابت کند که مرد است؟ رفتار مردانه از نگاه عموم در جامعه چگونه است؟
پرخاشگری، کشیدن سیگار، مزاحمت برای خانم ها و گاهي صدمه زدن به خود (حالت جسمی مثل تیغ زدن به دست ها) و اینگونه است که نوجوان ما شروع میکند به اثبات مردانگی خود و این زمانی است که دیگر بسیار بسیار سخت است جبران گذشته.
اما باز هم میشود با اصلاح رفتار والدین کمی به عقب بازگشت و قسمتی از گذشته و در نتیجه قسمتی از رفتار نوجوان را اصلاح کرد. پس، از همین الان و همین دقیقه شروع کنید.
پدر و مادر عزیز نوجوان خود را در آغوش بگیرید و بفشارید و کوتاهی خود را در بازی کردن نقش پدر و مادر خوب جبران کنید و امیدوار باشیم به آینده. انشاءالله

مجید خالقی، روانشناس تربیتی